There are a lot of famous and talented Armenian in the world, but my favourite one whom I like and admire is Charles Aznavour. I love music and I can say that I’m fond of a lot of music styles. It depends on my mood but there is one singer I can listen to at any time is Charles Aznavour .There is nothing better than switching on my player with the songs of my favorite singer and relaxing on a cozy sofa…
Charles Aznavour with his parents
Charles Aznavour was born on 22 May 1924 . He was a French-Armenian singer, lyricist, actor and diplomat. Aznavour was known for his distinctive tenor voice: clear and ringing in its upper reaches, with gravelly and profound low notes. In a career as a composer, singer and songwriter, spanning over 70 years, he recorded more than approximately 1,200 songs interpreted in 9 languages. Moreover, he wrote or co-wrote more than 1,000 songs for himself and others.
Aznavour was one of France’s most popular and enduring singers.He sold 180 million records during his lifetime and was dubbed France’s Frank Sinatra, while music critic Stephen Holden described Aznavour as a «French pop deity». He was also arguably the most famous Armenian of his time. He was recognized as the century’s outstanding performer, with nearly 18% of the total vote, edging out Elvis Presley and Bob Dylan.Jean Cocteau said: «Before Aznavour, despair was unpopular».
Aznavour sang for presidents, popes and royalty, as well as at humanitarian events.
With his wife Ulla
In spite of the fact that he was born and lived in France, Aznavour was especially reverent about Armenia. He not only dedicated songs to Armenia, but even became the honorary ambassador of UNESCO in Armenia. The square in Yerevan is named after him.
In response to the 1988 Armenian Earthquake , he founded the charitable organization Aznavour for Armenia along with his long-time friend impresario Levon Sayan .
Aznavour in Spitak
He started his last world tour in 2014. On 24 August 2017, Aznavour was awarded the 2,618th star on the Hollywood Walk of Fame. Later that year, he and his sister were awarded the Raoul Wallenberg Award for sheltering Jews during World War II. His last concert took place in NHK Hall in Osaka on 19 September 2018.
on the Walk of Fame-на «Аллее славы»
Early life and family.
His father sang in restaurants in France before establishing his own restaurant. Charles’s parents introduced him to performing at an early age, and he dropped out of school at age nine, and took the stage name «Aznavour».
Little Aznavour made his debut on stage at the age of 5, and at 12 he starred in his first film. During World War II, his father volunteered for the front. Charles had to left the school and performed in small Parisian cafes and theaters in occupied Paris in order to feed his family.
»It took 70 years to get a second chance and put on the table diplomas of several universities. This is one of my greatest achievements, I always felt uncomfortable not having a higher education» Aznavour said in an interview.
“I had a good youth, even when I had a hard time, you could always rely on the family and other immigrants,” Aznavour said in an interview.
Film appearances
Aznavour had a long and varied parallel career as an actor, appearing in over 80 films and TV movies. Aznavour starred in the 2002 movie Ararat playing Edward Saroyan, a movie director.
Charles Aznavour in the movie «Ararat»
“You will conquer the world because you knows how to excite,” — this is how General Charles de Gaulle described Aznavour.
Aznavour once said: «I do not dedicate my songs to anyone. Neither Edith Piaf, nor my wife, nor my children. Never … My songs are another part of my life. My personal life is one thing, my work is another.» .
Charles Aznavour and Lisa Minnelli
I admire him because a little boy could conquer the world on his own. He was so strong that despite of the fact that he was growing up in foreign country he found a great will in himself to overcome all difficulties and went to his goal.As we know, the public did not recognize him immediately, he was even told that he had no talent, but Charles did not disappointed and continued to sing.
On the question what was the reason for his success, he answered
»Chance, fate, my lucky star, protection of the Almighty, or maybe something else that I don’t even know about? Ultimately, I managed to get around all the pitfalls and avoid failure. What can I say about my success? In this world, not everything is arranged fairly, so I could not endure talking about it, considering it indecent to brag about my travels and flaunt those advantages that gave me the status of “famous chansonnier”. We will not say that at first I lost my head from what was happening, my “ego” and my claims were so swollen that they took on the shape and size of a Rolls-Royce, but soon enough I realized the futility of such things».
Charls Aznavour and his son Nicolas
I am so proud of him… you can rare meet world well-known man who will be so simple, so wise, so kind, friendly, cleaver , hard-working and modest at the same time.
Թույլ տալ կամ թույլատրել։ «может означать« разрешить »или« дать разрешение »:
David’s mother let him use her car.
Our boss let us leave early.
We can also use ‘let’ to mean ‘allow’ in the sense of ‘make something possible’:
Мы также можем использовать «let» для обозначения «allow» в смысле «сделать что-то возможным»:
This student card lets you book discount flights.
You can buy a pass which lets you visit all the art galleries more cheaply.
Let’s + infinitive is often used to make a suggestion:
Let’s + infinitive часто используется, чтобы сделать предложение:
Let’s go to the cinema tonight.
Let’s get some coffee.
(Although ‘let’s’ is a contraction of ‘let us’, we don’t use ‘let us’ in this situation). We don’t use ‘let’ in the passive.
Make
Subject + make + object + bare infinitive (infinitive without ‘to’)
‘Make’ can mean ‘force someone to do something that he or she doesn’t want to do’:
«Сделать» может означать «заставить кого-то делать то, что он или она не хотят делать»:
His mother made him clean his room.
The teacher made us study very hard.
It can also be used to mean ’cause someone to do something’ (the thing can be good or bad):
Это также может использоваться для обозначения «заставить кого-то что-то делать» (вещь может быть хорошей или плохой):
That film made me cry.
My brother often makes me laugh.
If we use ‘make’ in the passive, we use the infinitive with ‘to’ instead of the bare infinitive:
Если мы используем «make» в пассиве, мы используем инфинитив с «to» вместо простого инфинитива:
She was made to work on Saturday, even though she hated working at weekends.
We can also use subject + make + object + adjective. This means ’cause the object to be the adjective’ (the adjective can be good or bad):
Her story made me really happy.
The traffic jam made us late.
Choosing ‘let’ or ‘make’
Remember, we use ‘let’ when we mean ‘allow’. It’s usually something the person wants to do: Помните, что мы используем «let», когда имеем в виду «allow». Обычно это то, что человек хочет сделать:
My boss let me leave early (I wanted to leave early, and the boss gave me permission).
We use ‘make’ when we mean ‘force’ or ’cause’. It’s often something the person doesn’t want to do: Мы используем «make», когда имеем в виду «сила» или «причина». Часто это то, что человек не хочет делать:
My boss made me stay late (I didn’t want to stay, but I had to).
When ‘make’ means ’cause’ it can be something good or bad:
My brother made me laugh
Laughing is a good thing, BUT laughing isn’t something I wanted to do that my brother gave me permission for. Instead it’s something that he caused.
We can only use ‘make + object + adjective’. We can’t use ‘let’ in this way.
When most people are ill with a non-life threatening condition they will most often see a General Practitioner, a GP, also called a Family Doctor. These doctors generally work in the local community in surgeries rather than in hospitals, so they are convenient for people to see for a consultation. However, other GPs can work in a very wide range of areas, such as in hospitals, in education and for insurance companies.
As the name suggests, GPs are doctors that do not have a specialty, such as a brain surgeon or cancer specialist: they are able to diagnose and treat all the possible diseases and problem that one of their patients might have. They can treat and manage most illnesses and perform some minor surgeries in their practice. Then for more serious cases they will refer the patient to a specialist that will work in a hospital.
If you are ill and need to see a GP you will normally need to make an appointment. Sometimes you can just walk into the surgery and see a doctor, but that is not very likely as GPs are normally very busy and all their appointment times will be fully booked. Often you have to wait several hours if not at least one of two days before you can get an appointment with a GP. If you are too ill to wait you have to go to a hospital and visit the accident and emergency department.
GPs also make house-calls. These are when the GP comes to your house to treat you or see a patient. Most often a GP has to make house-calls to see elderly people who cannot get to the surgery easily. They might be ill and need to doctor to give them medicine or it could be that the GP just want to check on them and make sure that they are ok.
If you are ill, the doctor will normally prescribe you some medicine and tell you to go away for a few days before you go back and visit them again if you have not started to get better. The GP will also explain how you can have a better lifestyle that could prevent you from becoming ill in the first place. They will normally recommend that you stop smoking cigarettes (if you do), not to drink too much alcohol and to get exercise. Once you have your prescription you will need to visit a pharmacy to get the medicine the doctor prescribed you.
Когда большинство людей болеет не угрожающим жизни состоянием, они чаще всего обращаются к врачу общей практики, также называемому семейным врачом. Эти врачи обычно работают в местном сообществе в хирургии, а не в больницах, поэтому людям удобно обращаться за консультацией. Тем не менее, другие врачи могут работать в самых разных областях, таких как больницы, образование и страховые компании.
Как следует из названия, врачи общей практики — это врачи, у которых нет специальности, такие как нейрохирург или онколог: они могут диагностировать и лечить все возможные заболевания и проблемы, которые могут возникнуть у одного из их пациентов. Они могут лечить и лечить большинство болезней и выполнять некоторые незначительные операции в своей практике. Затем для более серьезных случаев они направят пациента к специалисту, который будет работать в больнице.
Если вы заболели и вам необходимо обратиться к врачу общей практики, вам обычно нужно записаться на прием. Иногда вы можете просто пойти на операцию и обратиться к врачу, но это не очень вероятно, так как врачи обычно очень заняты, и все время их назначения будет полностью забронировано. Часто вам приходится ждать несколько часов, если не меньше одного дня, прежде чем вы сможете записаться на прием к терапевту. Если вы слишком больны, чтобы ждать, вам нужно пойти в больницу и посетить отделение неотложной помощи.
Врачи также делают домашние звонки. Это когда терапевт приходит к вам домой, чтобы лечить вас или видеть пациента. Чаще всего врач общей практики вынужден звонить на дом, чтобы увидеть пожилых людей, которые не могут легко добраться до операции. Они могут заболеть, и им нужен врач, чтобы дать им лекарство, или, возможно, врач общей практики просто хочет проверить их и убедиться, что они в порядке.
Если вы заболели, врач обычно назначит вам лекарство и скажет вам отдыхат на несколько дней, прежде чем вы вернетесь и посетите его снова, если вы не начали поправляться. Врач также объяснит, как вы можете вести лучший образ жизни, который может предотвратить ваше заболевание. Обычно они рекомендуют вам бросить курить (если вы это делаете), не пить слишком много алкоголя и заниматься физическими упражнениями. После того, как у вас есть рецепт, вам нужно будет посетить аптеку, чтобы получить лекарство, которое вам прописал врач.
Բանկը դա ֆինանսական կազմակերպություն է, որը կենտրոնացնում է ժամանակավորապես ազատ դրամական միջոցները՝ ավանդներ ներգրավելու միջոցով և տեղաբաշում է դրանք՝ վարկերի, փոխառությունների տրամադրման, ավանդների տեղաբաշխման և ներդրումների իրականացման միջոցով։ Բանկերը կարող են հիմնադրվել Բաժնետիրական ընկերությունների, սահմանափակ պատասխանատվությամբ ընկերությունների և կոոպերատիվների տեսքով։
ՀՀ Կենտրոնական բանկ
Ըստ իրականացվող գործառնությունների բովանդակության՝ բանկերը լինում են
1. Էմիսիոն բանկեր: Այս բանկերը պետության դրամավարկային քաղաքականության հիմնական օղակն են, երկրի ողջ բանկային համակարգի հսկիչ բանկը: Էմիսիոն բանկերը հավաքագրում են ռեզերվային պահանջներ, տրամադրում են վարկեր և, ամենակարևորը, նրան է պատկանում բանկային տոմսերի և թղթադրամի թողարկման մենաշնորհը: Էմիսիոն բանկերի դերը սովորաբար խաղում են կենտրոնական բանկերը:
2.Առևտրային կամ կոմերցիոն բանկեր: Առևտրային բանկերը իրավաբանական անձ հանդիսացող ինքնուրույն տնտեսավարող սուբյեկտներ են, որոնք իրավունք ունեն իրենց անունից ներգրավել և տեղաբաշխել դրամական միջոոցներ, իրականացնել օրենսդրությամբ նախատեսված բանկային այլ գործառնություններ: Նրանք հանդիսանում են երկրի վարկային համակարգի հիմքը և կենտրոնացնում են վարկային պաշարների գլխավոր մասը: Առևտրային բանկերը հիմնականում վարկավորում են արդյունաբերական, առևտրական և այլ ձեռնարկություններին: Հաճախ այս բանկերին անվանում են նաև դեպոզիտային բանկեր, քանի որ վարկավորման ռեսուրսների հիմնական մասը, չհաշված բանկի սեփական կապիտալը, կազմավորվում են դրանց կողմից սպասարկվող հաճախորդների միջոցներից՝ դեպոզիտներից:
3.Ինվեստիցիոն բանկեր: Այս բանկերին հաճախ անվանում են նաև բանկիրային տներ: Մասնագիտացած են տնտեսության տարբեր ճյուղերի ֆինանսավորմամբ և երկարաժամկետ վարկավորմամբ, իրականացնում են նաև արժեթղթերի առքուվաճառք ինչպես ֆոնդային բորսաներում, այնպես էլ նրա սահմաններից դուրս: Ինվեստիցիոն բանկերի միջոցները ձևավորվում են հիմնականում դրամական շուկայում սեփական բաժնետոմսերի և փոխառության տոմսերի տեղաբաշխման ուղիով: Ինվեստիցիոն բանկերի և կոմերցիոն բանկերի հիմնական տարբերությունն այն է, որ առաջիններս դեպոզիտներ չեն ընդունում, չեն կատարում հաշվարկային գործառնություններ և չեն տրամադրում կարճաժամկետ վարկեր:
4. Հիպոթեկային բանկեր: Այս բանկերի հիմնական գործառույթը քաղաքային և գյուղական բնակչության վարկավորումն է գրավ դրված անշարժ գույքի, առավելապես հողի դիմաց: Հիպոթեկային վարկը երկարաժամկետ վարկ է, որը գլխավորապես կիրառվում է գյուղատնտեսության մեջ, ինչպես նաև բնակարանային և այլ շինությունների ժամանակ: Հիպոթեկային պարտավորությունների ժամանակ, օրինակ՝ գրավ դրված հողի ռենտան տոկոսի ձևով ստանում է այն բանկը, որը տնտեսապես համարվում է գրավ դրված հողի տերը:
5.Խնայողական բանկեր: Սրանք ոչ մեծ, տեղական նշանակության վարկային կազմակերպություններ են, որոնք գտնվում են պետության հսկողության տակ, հաճախ էլ պատկանում են նրան: Այս բանկերի պասիվ գործարքներն ընդգրկում են բնկաչությունից ընթացիկ հաշիվներում ներդրումների ընդունումը, իսկ ակտիվը ներկայացված է լինում սպառողական և հիպոթեկային վարկերով, բանկային վարկերով, մասնավոր և պետական արժեթղթերի գնումով: Ինչ-որ առումով խնայողական բանկերը նմանվում են առևտրային բանկերին:
Ժամանակակից ֆինանսավարկային համակարգում բանկերի նշանակությունն այնքան մեծ է, որ անհրաժեշտություն է առաջանում առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնել այդ կառուցվածքի տեսակների գործունեության հիմնական ուղղությունների գնահատման վրա: Բանկն իրավաբանական անձ է, որն իրավունք ունի օրենքով սահմանված կարգով և դրված լիցենզիայի հիման վրա իրականացնել բանկային գործունեություն: Վերջինս իրենից ներկայացնում է ավանդներ ընդունելու առաջարկությամբ հանդես գալը և ավանդն ընդունողի անունից ու ռիսկով դրանք տեղաբաշխելը` վարկեր, ավանդներ, դեպոզիտներ տրամադրելու կամ ներդրումներ կատարելու միջոցով:
Փող, ապրանքային տնտեսության հիմնական կատեգորիաներից մեկը։ Փողն այն առանցքն է,որի շուրջը պտտվում է երկրագունդը: Փողի դասական բնորոշումն այն է, որ այն ընդհանուր համարժեք է համարվում և կարող է փոխանակվել մյուս բոլոր ապրանքների հետ։ Փողի էությունն այն է, որ այն համարվում է արագ իրացվելի միջոց, որովհետև յուրաքանչյուր պահի փողը կարող է վերածվել ցանկացած ապրանքի։
Նախքան փողի ի հայտ գալը գոյություն են ունեցել տարբեր արժեձևեր,որոնց միջոցով իրականացվել է ապրանքափոխանակությունը: Փողը ծագել է այն ժամանակ, երբ մարդիկ ստիպված են եղել փոխանակել իրենց աշխատանքի արդյունքները:
Փողը շատ տնտեսագետներ անվանում են «շուկայի լեզու»: Եվ դա իրոք այդպես է, քանի որ հենց նրա միջոցով է իրականացվում ապրանքների և ռեսուրսների շրջապտույտը:
Սկզբունքորեն փող կարող է լինել ցանկացած իր, որը վաճառողների կողմից կարող է ընդունվել որպես ապրանքների և ծառայությունների դիմաց վճարման միջոց:
Այնուամենայնիվ, փողին ներկայացվում են մի շարք պահանջներ, որոնց սկզբնական շրջանում բավարարում էր ոսկին, իսկ այնուհետև թղթադրամները: Ապրանքային փողի համակարգը, ի վերջո, դարձավ հիմնական դրամական համակարգ: Այսինքն՝ ոսկու և արծաթի առևտրականները կամ բանկիրները իրենց ավանդատուներին տրամադրում էին վարկեր, որոնք կարող էին մարվել ապրանքային դրամի տեսքով: Ի վերջո՝ այդ մուտքերը ընդհանուր առմամբ ընդունվեցին որպես վճարման միջոց և օգտագործվում էին որպես փող:
Փողին ներկայացվող պահանջները հետևյալն են՝
Փողի արժեքը պետք է կանխատեսելի ժամանակահատվածում լինի կայուն, այլապես անհնար կլինի հաշվարկներ կատարել և որոշումներ ընդունել:
Փողը պետք է լինի հարմար, որպեսզի հեշտությամբ պահվի դրա կարիքն ունեցողի մոտ:
Փողը պետք է լինի «ամուր», այլապես դրա օգտագործման և պահպանման ժամանակ կառաջանան մեծ դժվարություններ:
Հավասար արժեք ունեցող դրամական նիշերը պետք է լինեն համասեռ (օրինակ՝ ոսկե դրամները պետք է լինեն միևնույն հարգի, այլապես նույն անվանական արժեք ունեցող մետաղադրամները կունենան տարբեր գնողունակություն):
Փողը պետք է անհրաժեշտության դեպքում հնարավոր լինի բաժանել մասերի:
Փողը պետք է հեշտ ճանաչվի ըստ գույնի, չափերի, հատուկ պոլիգրաֆի- ական հատկանիշների և արժեքի:
Փողը պետք է լինի եզակի, այսինքն՝ հնարավոր չլինի կեղծել, քանի որ այդ դեպքում յուրաքանչյուր մարդ ցանկության դեպքում կարող է բացել իր սեփական «դրամահատման գործը»:
Փողը անընդհատ շրջանառություն մեջ է: Կա շրջանառության երկու ձև՝ կանխիկ և անկանխիկ: Փողի շրջանառության կանխիկ ձևն այն է, երբ այն փոխանցվում է առձեռն: Անկանխիկ ձևն այն է, երբ գումարը փոխանցվում է հաշվեմարից հաշվեհամար:
Պատերազմ… քաղաքական-հասարակական միավորումների (պետություններ, ցեղեր, քաղաքական խմբավորումներ և այլն) միջև հակամարտություն, որն արտահայտվում է հակամարտող կողմերի ռազմական ուժերի (բանակներ) միջև ռազմական (մարտական) գործողությունների տեսքով։
Որպես կանոն, պատերազմը հետապնդում է հակառակորդին սեփական կամքի պարտադրման նպատակ։ Ըստ 19-րդ դարի ռազմական փորձագետ Կարլ ֆոն Կլաուզևիցի ձևակերպման՝ «պատերազմը քաղաքականության շարունակությունն է այլ միջոցներով»[1]: Այդ իմաստով պատերազմը կազմակերպված զինված բռնություն է, որի խնդիրը քաղաքական նպատակներին հասնելն է։ Որպես կանոն, պատերազմը հակառակ կողմին սեփական կամքը թելադրելն է։ Պատերազմում նպատակին հասնելու հիմնական միջոցը կազմակերպված զինված պայքարն է՝ որպես գլխավոր և վճռորոշ միջոց, կարևորվում են նաև տնտեսական, դիվանագիտական, գաղափարական, ինֆորմացիոն և պայքարի այլ միջոցնրը։ Այս իմաստով պատերազմը կազմակերպված զինված բռնություն է, որի նպատակն է հասնել քաղաքական նպատակների։ Տոտալ պատերազմը դա զինված բռնություն է, որը հասցվել է ծայրահեղ սահմանների։ Պատերազմի գլխավոր միջոց են հանդիսանում զինված ուժերը (բանակ, ավիացիա և նավատորմ)։ Պատերազմի ընդհանուր նպատակը մշտապես թշնամուն ուժազրկելու մեջ է՝ մինչև վերջինս դադարի դիմադրելը։ Դրան կարելի է հասնել ոչ բարեկամական զինված ուժերին և պետություններին հաղթելու, իսկ երբեմն էլ գոյության համար անհրաժեշտ միջոցները անհասանելի դարձնելու միջոցով։
Պատերազմի առաջացման պատճառները և դրանց դասակարգումը:
Պատերազմների առաջացման հիմնական պատճառը քաղաքական ուժերի ձգտումն է օգտագործել զինված ուժերը ներքին և արտաքին քաղաքական նպատակներին հասնելու համար։ Ըստ իրենց մասշտաբի պատերազմները բաժանվում են համաշխարհային և տարածաշրջանային (կոնֆլիկտ)։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև պատերազմների բաժանումը «ներքին» (external warfare) և «արտաքին» (internal warfare) պատերազմների։ Պատերազմները դասակարգվում են նաև որպես «արդարացի» և «աանարդար»։
Արդարացի պատերազմ են ազատագրական պատերազմները՝ անհատական կամ կոալիցոն պատերազմները, որոնք համապատասխանում են ՄԱԿ-ի կանոադրության 51-րդ հոդվածին կամ ազգային-ազատագրական պատերազմները՝ ուղղված ինքնորոշման իրավունքի իրականացման սահմանապակման դեմ։ Ժամանակակից աշխարհում արդարացի, բայց ոչ թույլատրելի են համարվում պատերազմները, որոնք մղվում են Աբխազիայում, Ղարաբաղում, Քաշմիրում, Պաղեստինում։
Անարդարացի՝ «նվաճողական» կամ անօրինական ագրեսիա։ Միջազգային իրավունքով բռնությունը որակվում է որպես միջազգային հանցագործություն։ 1990 -ական թվականներին հայտնվեց հումանիտար պատերազմ հասկացությունը, որը համարվում է բռնություն հանուն բարձրագույն նպատակի՝ էթնիկ զտման կանխում կամ խաղաղ բնակչության հումանիտար օգնություն։
Ըստ իրենց պատճառների պատերազմները կարող են բաժանվել տնտեսական (Իրանական պատերազմը) և գաղափարական (Վիետնամական պատերազմ) պատերզմների։
Հաշմանադամն այն անձն է, որը, առողջության խաթարմամբ պայմանավորված, կենսագործունեության սահմանափակումների հետևանքով ունի հասարակական պաշտպանության անհրաժեշտություն։
Հայաստանի Հանրապետությունում հաշմանդամներն ունեն սոցիալ-տնտեսական, քաղաքական եւ անձնական բոլոր այն իրավունքները, որոնք ամրագրված են ՄԱԿ-ի գլխավոր ասամբլեսյի 1978 թվականի դեկտեմբերի 9-ի ընդունած հաշմանդամների իրավունքների մասին հռչակագրում, Հայաստանի Հանրապետության սահամանադրությունում, սույն օրենքում եւ օրենսդրության այլ ակտերում:
Հայաստանի Հանրապետությունը երաշխավորում է հաշմանդամների անհատական գրանցման, նրանց կողմից իրենց ընդունակությունների, իրավունքների ու ազատությունների իրացման, Հայաստանի Հանրապետության մյուս քաղաքացիների հետ համահավասար հասարակական կյանքի տնտեսական եւ սոցիալական բնագավառներին մասնակցելու պայմանների եւ հնարավորությունների ապահովումը:
Ըստ օրենքի հաշմանդամության հանդեպ որևէ խտրականություն ցուցաբերելը արգելվում է : Այս առումով պետության հիմնական խնդրիներին են՝ հաշմանդամության կանխարգելման և բուժման ծրագրեր իրականացնելը, հաշմանդամների մասնակցությունը հասարակական կյանքին խթանելը:
Հաշմանդամությունը երբեք չի կարող կրճատել մարդու մտավոր կարողությունները: Կան շատ հաշմանդամներ, ովքեր առավել լավ են աշխատում քան հաշմանդամություն չունեցողները:
Հաշմանդամները ունեն՝ կրթության իրավունք: Պետությունը պարտավոր է հոգ տանել նրանց կրթության համար, այդ իսկ պատճառով պատրաստվում են հատուկ մասնագետներ: Նրանց համար հաճախ կիրառվում են փոքր-ինչ արտասովոր մեթոդներ, օրինակ՝ տեսողական խանգարումներ ունեցողների համար գործում է՝ Բրայլի համակրգը:
Հաշմանդամները նաև ունեն աշխատանքի իրավունք: Անթույլատրելի են հաշմանդամության պատճառով մարդուն աշխատանքի ընդունման կամ պաշտոնի բարձրացման մերժումը, աշխատանքից հեռացումը կամ այլ աշխատանքի փոխադրումը: Անհրաժեշտություն է նրանց համար լավ պայմանների ստեղծումը: Պետք է նշել, որ լավ պայմաններ բավար չեն նաև լավ վերաբերմունք է անհրաժեշտ:
Հաշմանդամները մեր հասարակության մի մասն են կազմում և նրանց որևէ կերպ առանձնացնելը պարզապես անկարելի է:
Երեխայի իրավունքներ, մարդու հիմնարար իրավունքներից մեկը: Երեխաները և երիտասարդները օժտված են մարդկային միևնույն ընդհանուր իրավունքներով, ինչ մեծահասակները, ինչպես նաև հատուկ իրավունքներ, որոնցով ճանաչվում են նրանց հատուկ կարիքները: Երեխաները իրենց ծնողների սեփականությունը չեն, և ոչ էլ բարեսիրության անօգնական օբյեկտներ: Նրանք մարդկային էակներ են և իրենց իսկ իրավունքների սուբյեկտներ:
Երեխաների իրավունքների մասին առաջին և հիմնական փաստաթուղթը ՄԱԿ-իերեխաների մասին կոնվենցիան է, որը հիմք ընդունելով են աշխարհի շատ երկրներ կազմել իրենց օրենսդրությունը: Փաստաթուղթը կազմված է 54 հոդվածից, որոնք մանրամասնում են մինչև 18 տարեկան (եթե տեղական օրենքով նա ավելի վաղ չի ճանաչվում չափահաս) անձանց սեփական հնարավորությունների ամբողջական զարգացման անհատական իրավունքները՝ զերծ քաղցից և կարիքից, դաժանությունից, շահագործումից և չարաշահման այլ ձևերից։ Երեխաների իրավունքները ներառում են ծնողների և այլ անձանց հետ կապված հարաբերությունները, ֆիզիկական պաշտպանվածության, անվճար կրթության, առողջապահության, քաղաքացիական իրավունքները[1]:
Հայաստանի Հանրապետությունը վավերացրել է Երեխայի իրավունքների մասին ՄԱԿ-ի կոնվենցիան 1993 թվականին` պարտավորություն ստանձնելով համապատասխանեցնել իր ներպետական օրենքները և պրակտիկան միջազգային այդ փաստաթղթի պահանջներին։ Հետագայում Կոնվենցիան լրացվեց երկու կից արձանագրություններով՝
Մանկավաճառության, երեխաների մարմավաճառության և մանկական պոռնոգրաֆիայի մասին կամընտիր արձանագրությունը,
Զինված հակամարտություններին երեխաների մասնակցությանը վերաբերող կամընտիր արձանագրությունը[2]։
Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովն ընդունել է «Երեխայի իրավունքների մասին» Հայաստանի Հանրապետության օրենքը 1996 թվականի մայիսի 29-ին, որի հիման վրա Հայաստանի Հանրապետության կառավարությունը յուրաքանչյուր տարի ընդունում է երեխայի իրավունքների պաշտպանության տարեկան ծրագիր[4]:
Հայաստանի Հանրապետությունում երեխայի իրավունքների պաշտպանությունն ամրագրված է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությամբ։ 2015 թվականի դեկտեմբերի 6-ի հանրաքվեի արդյունքում ընդունված Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության փոփոխություններով առաջին անգամ` առանձին հոդվածով (Հոդված 37) ամրագրվեց երեխայի իրավունքների պաշտպանությունը[4]:
Սահմանադրության 37 հոդվածով սահմանվում է՝
Երեխան իրավունք ունի ազատ արտահայտելու իր կարծիքը, որը, երեխայի տարիքին և հասունության մակարդակին համապատասխան, հաշվի է առնվում իրեն վերաբերող հարցերում:
Երեխային վերաբերող հարցերում երեխայի շահերը պետք է առաջնահերթ ուշադրության արժանանան:
Յուրաքանչյուր երեխա ունի իր ծնողների հետ կանոնավոր անձնական փոխհարաբերություններ և անմիջական շփումներ պահպանելու իրավունք, բացառությամբ այն դեպքի, երբ դա, դատարանի որոշման համաձայն, հակասում է երեխայի շահերին: Մանրամասները սահմանվում են օրենքով:
Առանց ծնողական խնամքի մնացած երեխաները պետության հոգածության և պաշտպանության ներքո են:
Երեխաների իրավունքների կարևորությունը
Երեխաները անհատներ են
Երեխաները իրենց ծնողների կամ պետության սեփականությունը չեն, և ոչ էլ ընդամենը դեռևս ձևավորվող մարդիկ. նրանք ունեն մարդկային, ընտանիքի մյուս անդամների կարգավիճակին հավասար կարգավիճակ:
Երեխաները կյանքն սկսում են որպես միանգամայն կախյալ էակներ
Երեխաները պետք է հենվեն մեծահասակների վրա՝ ստանալու համար այն հոգածությունն ու ուղղորդումը, որ անհրաժեշտ է իրենց՝ դեպի անկախության տանող ճանապարհին: Մեծահասակների կողմից նման հոգածությունը իդեալական պայմաններում պետք է առկա լինի երեխաների ընտանիքներում, սակայն երբ առաջնային մեծահասակ խնամողները ի վիճակի չեն բավարարելու երեխաների կարիքները: Պետությունը պարտավոր է մշտապես հաշվի առնել երեխայի լավագույն շահը:
Կառավարության գործողությունները կամ անգործությունը երեխաների վրա ազդում են առավել զգալի, քան հասարակության որևէ այլ խմբի վրա
Գործնականում կառավարության քաղաքականության յուրաքանչյուր ոլորտ՝ կրթությունից մինչև առողջապահություն, այս կամ այն չափով ազդում է երեխաների վրա: Երեխաներին հաշվի չառնող անհեռատես քաղաքականություն մշակելը բացասաբար է անդրադառնում հասարակության բոլոր անդամների ապագայի վրա:
Երեխաների տեսակետները պետք է լսվեն և հաշվի առնվեն քաղաքական գործընթացներում
Երեխաները, որպես կանոն, չեն քվեարկում և, սովորաբար, չեն մասնակցում քաղաքական գործընթացներին: Առանց երեխաների կարծիքներին հատուկ ուշադրություն դարձնելու, ընդ որում՝ այդ կարծիքները արտահայտված լինեն տանը, թե դպրոցում, իրենց համայնքներում և անգամ կառավարությունների առջև, երեխաների տեսակետները մնում են չլսված՝ նրանց վրա ներկայումս ազդող կամ ապագայում ազդելիք բազմաթիվ կարևոր հարցերում:
Հասարակությունում տեղի ունեցող բազմաթիվ փոփոխություններ անհամաչափ, հաճախ՝ բացասական ներգործություն են ունենում երեխաների վրա
Ընտանիքի կառուցվածքի վերափոխումը, գլոբալիզացիան, կլիմայի փոփոխությունը, թվայնացումը, զանգվածային միգրացիան, զբաղվածության փոփոխվող միտումները, սոցիալական ապահովության նեղացող ծածկույթը շատ երկրներում ուժեղ ներգործություն ունեն երեխաների վրա: Այս փոփոխությունների ներգործությունը կարող է առանձնապես կործանարար լինել զինված հակամարտությունների և նման այլ արտակարգ իրավիճակներում:
Երեխաների առողջ զարգացումը վճռորոշ նշանակություն ունի ցանկացած հասարակության ապագա բարեկեցության հարցում
Զարգացման ընթացքով պայմանավորված՝ երեխաները, ավելի քան մեծահասարկները, առանձնապես խոցելի են կենսական այնպիսի անբավարար պայմանների առումով, ինչպիսիք են՝ աղքատությունը, առողջապահության, սնուցման անբավարարությունը, ապահով խմելու ջրի սակավությունը, բնակության անբավարար պայմանները և շրջակա միջավայրի աղտոտվածությունը: Հիվանդությունների, թերսնուցման և աղքատության հետևանքները հաճախ վտանգում են երեխաների, ուստիև՝ այն հասարակությունների ապագան, ուր նրանք ապրում են:
Երեխաների հարցում թերացող հասարակությունը խիստ թանկ է վճարում դրա դիմաց
Սոցիալական հետազոտություններում տեղ գտած եզրահանգումները ցույց են տալիս, որ վաղ տարիքում երեխաների ապրած իրադարձությունները էական ազդեցություն ունեն նրան հետագա զարգացման հարցում:
Ամեն տարի հունիսի 1-ին նշվում է երեխաների պաշտպանության օրը:
Վովա Չոբանյանի բլոգ 